Perang Bakat Global untuk Menembusi 'Krisis Penduduk' Korea 300,000 vs Jepun 400,000

Dalam gelombang penurunan kelahiran dan penuaan penduduk di seluruh dunia, 'perang untuk mendapatkan bakat global' untuk kelangsungan hidup negara semakin memuncak. Korea dan Jepun yang berkongsi krisis struktur penduduk telah mengumumkan pertarungan langsung yang mempertaruhkan nasib negara mereka dalam menarik pelajar antarabangsa menjelang 2026. Kedua-dua negara telah memasuki pertempuran sengit untuk mengintegrasikan pelajar antarabangsa sebagai tenaga kerja utama dalam industri mereka, melebihi sekadar mengisi angka.

Kerajaan Jepun telah menetapkan sasaran agresif untuk 'menarik 400,000 pelajar antarabangsa menjelang 2033'. Ini bermakna 'peralihan kualitatif' yang melebihi pengembangan kuantitatif. Inti strategi Jepun adalah untuk meningkatkan kadar pekerjaan selepas belajar di Jepun kepada 60%. Untuk mencapai ini, mereka memberi tumpuan kepada mendapatkan bakat dalam bidang sains dan teknologi serta digital, dan telah melancarkan peta jalan penempatan yang sistematik termasuk pelonggaran syarat visa pekerjaan selepas tamat pengajian dan pengukuhan pendidikan bahasa Jepun. Mewujudkan persekitaran antarabangsa di universiti terpilih adalah mekanisme utama untuk menghalang pelajar daripada meninggalkan negara.

Sebagai tindak balas, kerajaan Korea telah melancarkan projek 'Study Korea 300K'. Rancangan ini adalah untuk menarik 300,000 pelajar antarabangsa menjelang 2027 dan melonjak ke dalam 10 negara teratas untuk pengajian luar negara. Strategi Korea adalah 'kelajuan' dan 'perkongsian wilayah'. Dengan memperkenalkan laluan cepat untuk pengeluaran visa dan melonggarkan semakan kewangan, mereka telah merobohkan halangan kemasukan dengan berani. Terutama, melalui pengembangan 'visa khusus wilayah (F-2-R)', mereka merancang untuk mencipta struktur kitaran positif di mana graduan universiti tempatan bekerja dan menetap di syarikat-syarikat tempatan, sekaligus menyelesaikan krisis penghapusan wilayah.

Para pakar menganalisis bahawa strategi kedua-dua negara menunjukkan perbezaan suhu yang halus. Jika Jepun memberi tumpuan kepada membina infrastruktur untuk 'integrasi sosial' dan 'penempatan jangka panjang', Korea lebih menumpukan kepada penyelesaian isu semasa seperti 'pengambilan tenaga kerja yang cepat' dan 'mengatasi krisis universiti tempatan'. Jepun menerima bakat tinggi secara selektif dalam suasana imigrasi yang konservatif, sementara Korea menunjukkan langkah terbuka untuk mendapatkan tenaga kerja yang lebih luas.

Kunci kepada kemenangan atau kekalahan akhirnya terletak pada 'kapasiti penerimaan'. Halangan bahasa dan eksklusiviti budaya masih merupakan cabaran yang perlu diatasi oleh kedua-dua negara. Terdapat juga kebimbangan bahawa pengembangan yang tidak terkawal yang terperangkap dalam angka boleh membawa kepada tinggal secara haram atau perdagangan ijazah. Pemenang dalam perang bakat yang akan datang akan menjadi pihak yang bukan sahaja mewujudkan persekitaran pendidikan yang menarik, tetapi juga menyelesaikan suasana sosial yang inklusif dan kerjaya yang stabil selepas tamat pengajian.